فراتر از Byline: افتخار ما کاهش یافته قهرمانان


 Bill O’Boyle

لایحه O’Boyle

<p>William O’Boyle in his Army uniform, circa 1942.</p>

ویلیام O’Boyle در ارتش, یونیفرم, حدود سال 1942.

مقالات مرتبط

پلیموث — هنگامی که روز یادبود رول در اطراف وجود دارد, چند عکس که فقط نمی خواهد ترک سر من.

یکی از پدر من در ارتش, یونیفرم, لبخند برای دوربین است. عکس پیوست یکی از چند من از پدر و قبل از او در سمت چپ برای جنگ جهانی دوم است.

بخشی از مشکل این است که این تصویر و چند نفر دیگر نشان می دهد پدر با دو پا. همانطور که گفتم قبل از من پدر خود را از دست داده و پای راست خود را زمانی که او یورش برده و یک ساحل در شمال فرانسه زد تا تپه برای دیدار با دشمن و سپس پا بر روی یک مین زمینی و از خواب بیدار در یک واحد مشهد با یک, کمتر, پا.

که من به ارمغان می آورد به تصویر دوم که گاهی اوقات به من ثابت شده. آن را از پدر من و هزاران نفر دیگر در آن فرود قایق نزدیک شدن به ساحل و مشتاقانه در انتظار دروازه به رها کردن به طوری که آنها می تواند حمله به دشمن.

این مردان جوان بودند آماده, مایل و قادر به مبارزه برای کشور خود. و آنها را انجام داد. آنها درگیر دشمن و آنها رد و بدل آتش. بسیاری جان سالم به در برد. بسیاری از نیست. همه دلیرانه جنگیدند. آزادی حفظ شد.

خودتان را در کفش های خود را برای چند لحظه و فکر می کنم در مورد آنچه آن را مانند به پیش نویس, رفتن به جنگ و مبارزه برای کشور خود.

فکر می کنم در مورد آن لحظات در آن قایق به سمت ساحل نرماندی دانستن که دشمن منتظر بود بر روی تپه ای به آتش سلاح های خود را در شما.

فکر می کنم در مورد آنچه در آن باید احساس خواهم به می دانم که شما ممکن است هرگز بازگشت به کشور خود را به زادگاه خود را به شما عزیزان. که شما ممکن است هرگز ازدواج کودکان نگه دارید یک کار خرید یک ماشین جدید و یا یک آبجو خود را با بگیرید و یاد دهید در نوار محلی.

که این روز — این لحظه — ممکن است آخرین روز خود را زنده. که خود را بعد نفس ممکن است خود را آخرین.

که شما ممکن است زندگی خود را برای کشور خود و همه آمریکایی ها در بازگشت به خانه.

این چیزی است که این سربازان را — و آنها این کار را بدون سوال. و بیش از حد بسیاری به این فداکاری

آنها هستند که ما به یاد داشته باشید در روز یادبود. ما به یاد داشته باشید آنها را برای آنچه که آنها را برای ما و ما از آنها تشکر می کنم — ما برای آنها دعا کنید.

ما پیدا کردن یک راه به افتخار حافظه خود را و ما احساس پر برکت برای چه هر یک از آنها را برای ما — نسل بعد.

و ما نیز باید زمانی را برای تشکر و احترام به آن دسته از جانبازان که آیا بازگشت. ما باید از هر فرصتی برای تشکر از آنها را برای خدمات خود را و اجازه دادن به آنها را می دانیم چقدر ما قدر آنچه را که آنها unselfishly بود برای ما.

پدرم به خانه آمد و زندگی با افتخار تمام عمر خود را. او کار کردم, ازدواج کردم, تا به حال یک پسر و همکاری خستگی ناپذیر برای جامعه خود, هرگز هنگامی که همیشه میپرسند: “چرا من؟” پدر من می دانستم که قربانی خود را در حالی که قابل توجه بود به عنوان بزرگ به عنوان بسیاری از دیگران می دانستند که در آن آنها ممکن است هرگز بازگشت.

پدرم یک وطن پرست است. هرگز او را فراموش کرده کسانی که قبل از او و بعد از او. او می دانست که اهمیت خدمت به کشور خود را در انجام بخشی خود را برای حفاظت از آزادی ما.

اولین بار من شنیده ام “شیپور خاموشی” برگزار شد در مراسم روز یادبود در شونی گورستان در امتداد جاده کوه در پلیموث از بسیاری از سال.

پدرم من را به این مراسم هر سال به دلیل او احساس می کرد که ضروری به افتخار جانبازان برای همه آنها برای کشور ما است.

چند سال پیش من با حضور در یک مراسم در مرکز پزشکی VA. همه در اطراف من بودند و جانبازان است. بسیاری از عینک زخم جنگ — برخی قابل مشاهده در خارج از دیگران پنهان در داخل.

شما می توانید ببینید غرور در چشمان خود را. شما می توانید ببینید که چگونه آنها احساس خود را در مورد کشور و پرچم خود و قرمز و سفید و آبی خون است که جریان از طریق خود میهنی بدن.

همه آنها می دانستند که چرا آنها تا به حال به انجام آنچه آنها انجام داد. و آنها می دانستند که کسانی که نمی بازگشت هرگز نباید فراموش شود.

این قهرمانان. آنها همیشه بوده است — همیشه از پدرم به من القا اهمیت ارج نهادن و احترام به جانبازان از همه جنگ.

به همین دلیل من هرگز گله و شکایت هنگامی که او به من در زمان به جانبازان مراسم. به همین دلیل من ایستاده بود در کنار او و گوش به سخنرانی. به همین دلیل او را دوست دارم من با صدای بلند خوانده متعهد شدن و وفاداری.

میهن پرستی نیاز به پرورش — و نه فقط در روز یادبود اما هر روز. یک پرچم آمریکا مگس در خارج از درب جلو من هر روز. و جانبازان و خانواده های آنها همیشه در نماز است.

از آن آسان است برای من به خاطر من از کجا آمد. پدر من مجموعه ای از مثال کامل است.

وجود خواهد داشت هیچ رژه این سال به دلیل COVID-19 بیماری همه گیر. وجود خواهد داشت هیچ مراسم عمومی. به عنوان یک نتیجه, ما باید همه پیدا کردن برخی از راه برای به یاد داشته باشید پور قهرمانان به خاک افتاده و تشکر از آنها را برای آنچه که آنها انجام داد.

از آن گذشته ما می توانید انجام دهید.

رسیدن به لایحه O’Boyle در 570-991-6118 و یا در توییتر @TLBillOBoyle یا ایمیل در [email protected]

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>